Ik houd van twitter: in 140 tekens iets leuks opschrijven. Dat vind ik de kunst. Het is bijna als dichten. Met zo min mogelijk woorden, je maximaal uitdrukken. Sowieso houd ik van dit tijdperk van minder geschreven tekst. Veel tekst is vaak overbodig. Het verbloemt. Wie leest immers al die rapporten? Misschien zouden we sowieso minder kunnen schrijven en meer kunnen vertellen. Want dat is ook een kunst.
Een tijdje geleden leidde ik een tweegesprek op een medewerkersbijeenkomst. Tevoren had ik wat documenten gekregen, die ik doornam om een idee te krijgen waar het over zou gaan. Vervolgens sprak ik de mensen die ik zou interviewen en nog een paar mensen die erbij waren betrokken. Ik kreeg een beeld: het was een groot bedrijf dat voorop wilde lopen in haar branche en daar samen met de medewerkers aan wilde werken. Door te praten met de topman van het bedrijf en de voorzitter van de OR werd ik snel wijzer. Mondeling vertelden zij mij waar het over ging. En aan de manier waarop zij dit vertelden: opgewekt, gedreven, met pauzes en voorbeelden, wist ik wat voor hen, ieder afzonderlijk, belangrijk was. Natuurlijk kon ik uit de stukken ook de nodige informatie halen. Maar wat deze twee mensen mij vertelden was cruciaal voor mijn informatie. Eigenlijk genoeg voor het gesprek. Ik was klaar met de voorbereiding en kon gaan schaatsen.
Ik houd daarom ook niet van uitgebreide rapporten. En ik ben niet zo'n ster in diagonaal lezen. Ik zoek de samenvatting, maar die kan natuurlijk ook vertekend zijn. Dus het liefst bel ik de betrokken mensen. Dan hoor ik tenminste wat voor hen belangrijk is, wat hen beweegt.
Wij zijn nog steeds heel erg gericht op tekst, en wellicht ook op beeld. Zelf ben ik grote radiofan, en luister dus regelmatig. Natuurlijk lees ik ook de krant en volg ik de actualiteiten op internet, maar echte informatie haal ik van de radio - o hoe ouderwets. Dat onthoud ik.
Wat mij altijd heeft gefacineerd is het gegeven dat Groot-Brittannië geen geschreven Grondwet heeft. Dat zegt heel veel over de overkant van het Kanaal. Zolang de grondwet niet geschreven is, kun je hem ook niet veranderen. De common law, het gewoonterecht, dat de Britten hanteren, verandert slechts heel langzaam. In die common law wordt duidelijk wat de waarden en normen van het land zijn. Je ziet de cultuur van het land in de praktijk. Die hoef je niet op te schrijven.
Nu wil ik niet onze grondwet afschaffen. Het gaat mij om de verankering. Die zit hem niet in het geschrevene, maar eerder in het gedeelde, en dat kan beter verteld worden. Zoals een docent pas echt goed is, als hij de theorie goed kan uitleggen. Geschreven tekst is maar geschreven. Het vertelde blijft je bij. Daarin hoor je de waarden van iemand. De intonatie, het beeld, een goed verhaal, dat sla je op. Volgens mij mogen we dus minder schrijven en meer luisteren. Dan horen we waar het om gaat.
Hoe doe je dat bij een interview? Je verzamelt informatie, leest en spreekt de mensen om wie het gaat. Zo doe ik dat althans. Afgelopen week nog. Ik lees me in, vorm me een beeld van het onderwerp. Vervolgens spreek ik voor met de toets mijn ideeën vervolgens aan degenen die ik spreek en aan hun omgeving. Vaak blijkt d
In mijn werk als interviewer/gespreksleider spreek je natuurlijk met mensen. Deze week was ik weer eens gespreksleider - mijn werk. Ik interviewde twee mensen om en om en ze mochten op elkaar reageren. Van tevoren had
Geen opmerkingen:
Een reactie posten