Wie had dat ooit gedacht, dat ik me ondernemer zou noemen? Voor mijzelf, politicoloog, is dat ook iets wonderlijks. En toch, eigenlijk past de titel me wel.
In mijn familie zijn de ondernemers dun bezaaid. Ik moet terug naar de generatie van mijn oma. Dat waren boeren. Ondernemende types. Haar oudste broer kwam als één van de eersten aan in de Noordoost-Polder. De ' Polder' noemden wij dat. En hij had ook nog wel naar Canada gewild. Zijn vrouw echter niet. Ik denk dat mijn oma dat ook wel had gewild. Zij was zo'n stoere boerin. Die wist hoe je de zaken moest aanpakken. Ze vond het op de boer veel leuker dan in het dorp, waar mijn opa later - toen ze de boerderij moesten opgeven - in de fabriek ging werken. Want aldus oma: ' Een vast loon is vaste armoe.'
En dat is precies waarom ik het ook leuk vind om te ondernemen. De lol van je facturen schrijven (en er soms bijna geen tijd voor hebben.) Afgewisseld met mindere tijden. Dat je soms weleens denkt: hoe kom ik aan opdrachten? En op het moment dat je dat denkt, dan komt er iets.
Echt ondernemen is volgens mij zelf iets in gang zetten. Zelf iets creeëren, erin geloven en doorzetten. Niet wachten tot anderen naar je toekomen met hun vraag. Maar zelf het gat in de markt zien en daar iets voor bedenken. Zo heb ik onlangs mijn eigen presentatietraining ontworpen en een wijncursus gegeven. Die, gelukkig (!), snel vol zaten. Dat stimuleert natuurlijk. En nu is het een kwestie van doorzetten. En dan denk ik maar aan die oud-oom in de Polder: die wilde ook zelf wat tot stand brengen.
Voorheen dacht ik altijd: ik moet netwerken. Maar: met wie, waarom, en wat heb ik te vertellen? Maar nu ik mijn eigen ' product' heb, gaat me dat veel makkelijker af. Ik vind het leuk om mijn trainingen te verkopen. Soms hoop ik maar, dat de mensen me niet té enthousiast vinden...
Nu heb ik iets waar ik warm van word. En ja, dus voel ik me ondernemer.
