Geen wijnpoeha

' Kun je een wijncursus organiseren?' vroeg een collega van Unit2 me afgelopen voorjaar. ' Ik heb wel een aantal belangstellenden.' Daar ga je dan als gespreksleider/presentatietrainer. Want ja, je bent ook vinoloog. Groeit de liefhebberij uit tot een serieuze hobby? Nu het najaar begint, is de eerste wijncursus een feit, met een serie van vier proefavonden. Wat ga ik doen?

Ik heb maar één missie: mijn cursisten bewust laten proeven. Want als je dat kunt, kun je oordelen over de wijn: is hij goed? Vind ik hem lekker? En: past hij bij het eten? Als je met aandacht proeft, dan kun je steeds beter bepalen welke wijn je wanneer wilt.

Mijn favorieten zijn de wijnen die verrassen. Dat zijn niet per sé de koningen onder de wijnen. Het mogen ook onbekende ridders of jonkvrouwen zijn. Ik ben zelf nogal wars van wijnpoeha. Natuurlijk houd ik van de Margaux' (Bordeaux), DRC's (Domaine Romanée-Comti, Bourgogne) en Barolo's (Piëmonte, Italië). Omdat ik ze mooi gemaakt vind, omdat ze zoveel schakeringen in de smaak hebben. Maar die onbekenden, uit Spanje, Italië, Duitsland of de rest van de wereld, vind ik minstens zo spannend. Onbekend is bij mij erg bemind.

Het wordt dus geen cursus van geijkte paden. Ik hoop mijn deelnemers af en toe op het verkeerde been te zetten. Tegelijkertijd ben ik ook benieuwd wat zij proeven, lekker vinden en waarom. Ook voor mij is het de kunst om mijn eigen voorkeur af en toe opzij te zetten.

En nu zit ik dus te denken, boeken door te bladeren, wijnherinneringen door te spitten. Volgende week begint het, tijd om het programma klaar te hebben. De eerste bijeenkomst staat in het teken van de druif. Want daar begint alles mee.

(NB Er komt ook een tweede cursus: 4 dinsdagavonden in Den Haag, vanaf 8 november a.s.)

De kunst van het volgen

Het is de tijd van Leiderschap. Overal lees ik over goed leiderschap, persoonlijk leiderschap, professioneel leiderschap. Eigenlijk is iedereen een leider. Al was het maar in je privé-leven. Je moet leiderschap tonen (hoe doe je dat?). Alleen: wie volgt er nog? En: wie durft of kan het? Volgens mij wordt het schromelijk onderschat: het volgen. Want dat is pas echt de kunst.

Ik dans tango. Dat is een kwestie van goed leiden en goed volgen. In mijn geval, als dame: volgen. Dus heel gewoon: jezelf laten gaan, en dan gaat het vanzelf. Nou, nee. Ten eerste ben ik een moderne vrouw, dus heb ik graag zelf de touwtjes in handen. Neem soms het stuur over van mijn danspartner. (Oh ja, ik weet al welke passen we gaan doen. En dan geeft hij net iets anders aan.) En ten tweede: wat is dat goed volgen? Helemaal niets doen? Je helemaal richten op je danspartner? (En als het dan mis gaat, is het altijd zijn schuld - heeft hij niet goed geleid.) Nee, dat is het ook niet.

Volgen is niet klakkeloos doen wat je denkt te moeten doen. Volgen is voelen. Sta ik stabiel, wat zegt de muziek en wat wil mijn partner? Je richt je dus aan de ene kant op je partner, maar je kunt jezelf ook staande houden. Je valt niet over hem heen, als hij een draai aangeeft. En je voelt, voelt wat hij wilt, en luistert daarnaar. Het mooie is dat tango alleen werkt, als je goed kunt volgen.

Nu lukt dat niet altijd. Je hebt je dag niet. (Het was druk, je moest veel leiderschap tonen en nu moet je opeens volgen.) Of je danst met een nieuwe partner. Dat is telkens weer wennen. En bij de ene kun je je makkelijker overgeven dan bij de ander.

Toch merk ik steeds weer hoe mooi het is, als je wel kunt volgen. Als je denkt: ik vertrouw jou, ik houd mezelf staande, en neem me maar mee. Dan stroomt de energie tussen jou en je danspartner. En ook al doe je het nog niet zo lang, het voelt alsof je de sterren van de hemel danst.

Ik heb gemerkt dat volgen ook een hele kunst is. En dat het veel plezier oplevert. Niet te onderschatten.

Ode aan Guy

' Wie is je held?' Het is theepauze op de Unit en we doen een spelletje. Ah, mijn held... 'Is dat niet Guy?' suggereert een collega. Ja, schrijf maar op: Guy. Voor de niet-kenners: Verhofstadt is zijn achternaam.

Een blog over wijn dat gaat over Guy? Natuurlijk. Hij heeft immers een wijndomein in Italië. En hij was ook nog wereldwijn-ambassadeur. Als iemand met goesting over wijn spreekt, is hij het. Luister hoe hij uitlegt, hoe wijn leeft. (Zie: Zomergasten) En dat de meeste wijnen jong zijn, en ook jong moeten blijven. Ze zijn niet bedoeld om op te leggen en langzaam ouder (en mooier) te worden. Het zijn snelle wijnen. Dus, snel drinken. Terwijl juist die langzame wijnen zo mooi ouderen, en alsmaar beter worden als je ze met rust laat. Maar die worden steeds minder gemaakt.

Guy is mijn held omdat hij van wijn houdt, en omdat hij ook nog een visie heeft. Misschien kun je het beter andersom zeggen? Een politicus naar mijn hart, die nadenkt hoe het over tien, twintig jaar verder moet met Europa, met ons. Los van de waan van de dag. Bij een glas wijn kun je ook beter beschouwen. Slow politics en slow wine.

Menig Nederlands politicus kan een voorbeeld aan Guy nemen. Iets minder zuur, iets minder vragenuur, iets meer Joie de vivre. Want als je van het leven houdt, wil je dat ook doorgeven aan toekomstige generaties. Oh ja, natuurlijk is Guy niet volmaakt. Maar dit is een ode, een ode aan Guy de visionaire wijnliefhebber.

Ik zou wel druiven bij hem willen plukken! (Maar dat duurt nog een paar jaar.)