De kunst van het volgen

Het is de tijd van Leiderschap. Overal lees ik over goed leiderschap, persoonlijk leiderschap, professioneel leiderschap. Eigenlijk is iedereen een leider. Al was het maar in je privé-leven. Je moet leiderschap tonen (hoe doe je dat?). Alleen: wie volgt er nog? En: wie durft of kan het? Volgens mij wordt het schromelijk onderschat: het volgen. Want dat is pas echt de kunst.

Ik dans tango. Dat is een kwestie van goed leiden en goed volgen. In mijn geval, als dame: volgen. Dus heel gewoon: jezelf laten gaan, en dan gaat het vanzelf. Nou, nee. Ten eerste ben ik een moderne vrouw, dus heb ik graag zelf de touwtjes in handen. Neem soms het stuur over van mijn danspartner. (Oh ja, ik weet al welke passen we gaan doen. En dan geeft hij net iets anders aan.) En ten tweede: wat is dat goed volgen? Helemaal niets doen? Je helemaal richten op je danspartner? (En als het dan mis gaat, is het altijd zijn schuld - heeft hij niet goed geleid.) Nee, dat is het ook niet.

Volgen is niet klakkeloos doen wat je denkt te moeten doen. Volgen is voelen. Sta ik stabiel, wat zegt de muziek en wat wil mijn partner? Je richt je dus aan de ene kant op je partner, maar je kunt jezelf ook staande houden. Je valt niet over hem heen, als hij een draai aangeeft. En je voelt, voelt wat hij wilt, en luistert daarnaar. Het mooie is dat tango alleen werkt, als je goed kunt volgen.

Nu lukt dat niet altijd. Je hebt je dag niet. (Het was druk, je moest veel leiderschap tonen en nu moet je opeens volgen.) Of je danst met een nieuwe partner. Dat is telkens weer wennen. En bij de ene kun je je makkelijker overgeven dan bij de ander.

Toch merk ik steeds weer hoe mooi het is, als je wel kunt volgen. Als je denkt: ik vertrouw jou, ik houd mezelf staande, en neem me maar mee. Dan stroomt de energie tussen jou en je danspartner. En ook al doe je het nog niet zo lang, het voelt alsof je de sterren van de hemel danst.

Ik heb gemerkt dat volgen ook een hele kunst is. En dat het veel plezier oplevert. Niet te onderschatten.