Laatst zei iemand: ' Dat je dit spannend vindt, komt omdat je een rol speelt. En die mensen kennen jou niet in die rol. ' Je hoort zo vaak dat je authentiek moet zijn, daar houden mensen van. Ook bij presentaties. Wees jezelf. Het klinkt een beetje als ' doe maar gewoon'. Nou, nee. Daar geloof ik niet in. Als je een presentatie houdt of een speech, dan speel je inderdaad een rol. Je acteert een beetje. Zo, dat het nog wel echt is, maar wel wat overdrevener. Mathilde Santing zei tegen NRC over haar vak: 'Als zangeres moet je je kunnen aanstellen.' En dat geldt, vind ik, ook voor presenteren.
De trouwambtenaar die ik op de cursus had, trekt haar toga aan en ze wordt trouwambtenaar. Plechtig spreekt ze haar woorden, met een klein persoonlijk accent. Een vriend van mij wordt dominee als hij achter de kansel staat. Hij praat wat gedragener, want hij wil dat zijn publiek naar hem luistert en de preek op zich laat inwerken. En als ik zelf met recorder en microfoon op pad ga, dan ben ik journalist. Ik hoor een CEO uit over de strategie van zijn bedrijf en stel vragen die ik anders niet stel.
Een rol spelen maakt het makkelijker om jezelf te zijn. Je mag meer. Je mag jezelf uitvergroten, overdrijven. Als je het podium opgaat, dan kruip je in de rol van 'presentator'. Je hebt je mooi aangekleed, goed voorbereid, en daar sta je.
Je familie en vrienden zitten op de eerste rij. Zij zijn publiek geworden. En als ze die rol goed spelen dan vergeten ze wie je (thuis) bent. Want jij neemt hen mee in je verhaal, op jouw manier. Maar met al je extra's. Ik denk alleen aan mijn publiek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten